گویش و لهجه :
به علت همجواری روستای خان آباد با استان لرستان لهجه محلی روستا فارسی
آمیخته با لری است که در برخی کلمات فارسی حرکات آن تغییر کرده و به حالت بسیار شیرین تکلم می شود .
اما متاسفانه با نفوذ فرهنگ شهر نشینی در بین اهالی این گویش محلی شیرین کم کم روبه فرآموشی می رود .
برخی از واژگان گویشی : body < قورماغَه جلبک="گی" کله قورباغه="قورماغَه" بچه ِپنا - کنار="تِک" بغل عقب="دُما" نردبان="پارچینّه" نر="گِو" بز بزغاله="تی" پستو="دَریانَه" بلند="هِوار" بام="بون" پشت="گُرده" تنور="تَنیر" تاغچه="رَفه" شپش="اِسپِز" مورچه="موروچانَه" صورت="تورو" کفش تا به لنگه کردن درست ظرف پالَه کنند="شیر" صاف را آن با که پارچه شده="بُلغور" پرک جو گندم="گنُم" هدهد="بودبودَک" کوچه="کیچه" تِقِنَه خار خوار="قُرقُرَک" مگس="قُرقُرک" مرغ سار="میلیچ" صبحانه="ناشتائی" جغد="بیقوش" داس="دَسخاله" قنات- حمام="حاموم" انگور="اَنگیر" تشک="نالی" عصرانه="چاشت" آب="اِو" توالت="دسبا" ِزدّه زده="سُقُلمَه" مشت بشکون="چَنگولَه" آفتاب="اَفتو" چراز شبانه="شو" تنقلات کَله سر="میی" باران="بَشَن" دهن="دان" چک="کشیده" شب="شِو" ناودان="سیل" گنبد="گُمَز" گرسنه="گًسنَه" اِشکِنَک گل لاک سرفه="کووَ" کّپّک="کّره" دِره سوراخ="سولاخ" لجن="خَره" و بزرگ="قِزقان" عطسه="پِشکَه" نوبت="دال" مرگ="جونه" جوان="جون" سوک کلاغ="غِلاغ" گنجشک="میلیچ" پشه="پَخشه" سوخته="جِزغاله" ارد="تاپو" محل کمر من="مو" بگذار دماغ="پِت" متکا="بالشم" تاب چوروغ الاکلنگ="چَرَغ" گرفتن="اِسادن" شکستن="اِشکِسه" شناختن="اِشناختن" لب="لِو" آبکش="تِیجَه" خواب="خِو" مانوس="آمُخته" گرفته انس گو گاو ماده="ماد" ُقرُمَه برق="اسمان" رعد داداش="داشی" خواهر="خوار" برادر="برار" تی فریاد پلاستیکی="گالِش" آتشی="شامورتی" چای می شیر ایی یا زیمینی زمینی="سیب" سیب شاهین="قوش" سیا کَریز کاریز="دانه" مویِ نشینی="شِو" سیل="لیفِو" شقایق="کاسه" خمیازه="دان" لائی دیگ صحرائی="چُسِنَک" نگهداری آویزان="دِلِنگِوز" بیام="بَل" بازی="قوقو" شنیدن="شِنُفتن" حیاط="آغِل">
اینجا کلیک کنید
|